Angry eye

Doen de mensen ook nooit wat jij wilt?

En stellen ze je ook iedere keer weer opnieuw teleur? Ben je net een uur bezig geweest om alles in de kamer schoon te maken en op te ruimen, komen ze binnen banjeren met vieze schoenen, eten ze al kruimelend een heerlijk koekje, smijten de opengescheurde post ongesorteerd op tafel, zetten de tv aan en ploffen op de bank. Om er vervolgens het daaropvolgende uur niet meer vanaf te komen. Of denkt je lieve partner je eens te helpen door een wasje voor je te draaien, zijn de witte rompertjes van je kinderen ineens lichtblauw of lichtroze, omdat je partner het niet nodig vond op kleur te sorteren. Laat staan dat de gewassen kleding daarna keurig opgevouwen in de juiste kast op de juiste stapel ligt.

En zo kun je nog wel even doorgaan. Niemand die het doet, zoals jij het graag zou willen. Ik kan me er kapot aan ergeren. Om me vervolgens suf te piekeren. Hoe kan iemand nu zo achteloos een kamer binnenlopen en er gelijk weer een rommeltje van maken? Waarom ruimt hij überhaupt zelden wat op? En die was. Weet hij dan echt niet dat kleuren af kunnen geven in de was? Dat is toch algemeen bekend? Is het desinteresse? Of toch echt onwetendheid? Piekeren, piekeren en nog eens piekeren. Helpt het mij? Nee, totaal niet. Ik blijf me iedere keer weer opnieuw hetzelfde afvragen. Totdat mijn gedachten het ook zat lijken te zijn en mij ineens de vraag stellen wanneer ik daar eens wat aan ga doen. Alsof ze zichzelf kunnen bevrijden uit die eeuwige vicieuze cirkel waarin ze zichzelf hebben opgesloten. Ze doen een dappere poging. Komen echt met de meest waanzinnige ideeën. Tot aan een hangslot op de wasmand aan toe. Alsof je die gedachte echt serieus als oplossing zou kunnen overwegen als je er, net als ik, van overtuigd bent dat je iemand zoveel mogelijk in z’n waarde moet laten en met respect moet behandelen.

Maar wat dan? Me iedere keer kapot ergeren aan iedereen die niet precies doet wat ik wil, wil ik ook niet. Doe dat dan ook niet, hoor ik je denken. Ja, dat denk ik ook weleens. Maar hoe realistisch is dat? Ik bedenk me niet van te voren: nu ga ik me vandaag eens aan iedereen kapot ergeren. Of juist niet. Je zet zoiets niet aan of uit. En als je je het wel bedenkt, dan doe je het geforceerd. Dat houd je nooit vol. Het gebeurt op een gegeven moment gewoon. Toch? Of niet?

Je kunt je bijvoorbeeld afvragen waarom je je ergert aan iets. Ligt dat aan die ander? Of aan jezelf? Projecteer je niet je eigen problemen op de ander? Waar erger jij je het meest aan? Is dat niet toevallig iets waar jij voor je gevoel op dat moment even geen controle over hebt in je leven?
Ik heb bijvoorbeeld op dit moment weinig tijd om veel aan het huishouden te doen vanwege twee kleine kinderen die veel van mijn tijd, aandacht en energie vragen. Er blijft dus veel liggen. Te veel naar mijn zin. Daardoor sta ik op scherp als het over het huishouden gaat. De werkelijke vraag in mijn geval is dus: hoe zorg ik ervoor, dat ik weer het gevoel krijg dat het huishouden op orde is?

En wat is de jouwe?

Illustration: Lana Scriptura Lifestyle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s