Lontwol

Het begin

Overkomt het jou ook weleens? Je leest een enerverend verhaal, ontmoet een leuke kunstenaar of wordt geraakt door die ene fascinerende foto van dat prachtige, oude pand. Voordat je het weet, vergeet je alles om je heen. Ze trekken je een andere wereld in. Wat het is, je weet het niet. Maar je wordt geraakt. Je gedachten gaan met je aan de haal. Je ziet het al helemaal voor je. Dat prachtige, oude pandje aan die mooie gracht, met die ouderwets hoge ramen en dat rustiek houten interieur, daar komt jouw winkeltje. Sierlijk geschilderde letters prijken op de gevel. Het rustiek houten interieur heb je behouden. Het past zo goed bij de authentieke en absoluut unieke, met de hand gemaakte kunstwerkjes die jij altijd al wilde verkopen. De winkel ademt rust uit. Je komt er thuis.

Enthousiast ga je op zoek. Tot diep in de nacht speur je het internet af. Zo’n pandje moet toch te vinden zijn? Ondertussen peins je je verloren over de perfecte naam. Niet alledaags, goed te onthouden, maar toch ook mooi. En vooral goed passend bij jou en je winkeltje. Een naam waar je je goed bij voelt als je hem hoort of ziet. En dan heb je het nog niet eens over datgene wat je allemaal in je winkeltje wilt verkopen. Tassen, kleurrijke, creatieve, aparte tassen. Of sieraden. Geen gewone natuurlijk, maar van vilt in knallende kleuren en vrolijke vormen. Of hoesjes. Polswarmers. Mutsen. Sjaals. Je hebt het ene nog niet bedacht of je krijgt alweer een volgend briljant idee. Je handen beginnen te jeuken. Je wilt het maken. Nu. Het liefst zou je direct een enorme handwerkwinkel in willen rennen en alle prachtige wolletjes en bolletjes gelijk mee willen nemen. En dan roept je man. Of je nu dan toch eens eindelijk wil beginnen met koken.

Je dagdroom wordt ruw verstoord. Maar het gevoel blijft. Dat heerlijke, haast kinderlijk enthousiaste gevoel. Het kriebelt nog steeds. In bed droom je verder. De volgende dag wandel je even door de mooie, weidse polder. Om je gedachten te ordenen. Maar het helpt niet. Je kunt gewoon aan niets anders denken. Het wordt alleen maar erger. Je ziet een paar schapen rustig grazen. Je gaat even zitten. Liggen. De zon gaat langzaam onder. Ze streelt de schapen zachtjes met haar gouden zonnestralen. Nu weet je het zeker. Dat gevoel. Van zachte wol. Van rust. Ineens is er geen enkele twijfel meer. Je voelt het gewoon. Dit is het. Een nieuw begin.

Picture: Lana Scriptura Lifestyle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s